'Discussies over vleeskuikennotering in Deinze leidt tot meerprijs van 2 cent per kilo'

In een café in het Vlaamse Deinze wordt wekelijks de Deinze-notering bepaald, die tot ver buiten Vlaanderen als richtprijs geldt. Het Vlaams infocentrum land- en tuinbouw (Vilt) publiceerde er vorige week een reportage over.

Koen Dobbels, technisch commercieel pluimveeadviseur bij Vanden Avenne Voeders uit Ooigem (BE), is één van de zes onderhandelaars namens de producenten, ook de afnemers tellen zes afgevaardigden. In de even weken komen de afnemers met een voorstel, in de oneven weken is het de beurt aan de producenten om een voorstel te doen. Op basis van deze voorstellen poneert de tegenpartij een tegenvoorstel, en kan de discussie beginnen. Tijdens deze fase mogen leden die niet tot de commissie behoren zich mengen in de gesprekken. Doorgaans wordt hier niet gediscussieerd, maar in het beste geval wel aftastend gezocht naar welke richting de prijs zal evolueren.

Hevige discussie over vleeskuikennotering

Wanneer de vleeskuikens aan bod komen, barst een hevige discussie los. De afnemers willen drie cent van de prijs af, terwijl de producenten de status quo van de vorige week willen handhaven. „Januari is een maand met een rustige vraag. Bovendien hebben we een toestroom van onverkoopbare slachtrijpe vleeskuikens uit de beschermingszones, de drie kilometer die rond elke nieuwe uitbraak wordt afgebakend”, argumenteren de afnemers. Dat voorstel kan op boegeroep rekenen aan de andere kant van de zaal, waar de producenten zich hebben verzameld.

Nadat er na een halfuur discussie nog geen overeenkomst in zicht lijkt, is het tijd voor de ambtenaar van de gemeente Deinze om in te grijpen. Met de woorden 'de discussie zit vast, laat de fles komen' laat hij jonge jenever aanrukken. De tafel is bovendien rijkelijk gevuld met koffiekoeken. „Dat is niet elke week zo. Vandaag is het nieuwjaarszitting en dat gaat gepaard met een toespraak van de burgemeester en de schepen van Landbouw. Andere weken zitten we in een vergaderruimte met enkel balpen en papier voor onze neus”, legt Dobbels uit.

Connecties bij slachterijen en transportbedrijven

Waarop baseren de producenten hun tegenvoorstel? Ze hebben contact met medewerkers van slachthuizen of transportbedrijven die ze 'via via' kennen. Zij kunnen bevestigen of de koelcellen echt zo vol zitten als de onderhandelaars vaak beweren.

Dobbels heeft als vertegenwoordiger van een veevoerfabrikant zelf ook een goed gevoel voor de markt. De veevoerfabrikanten treden vaak als spil in de keten op. Zij fungeren als tussenschakel tussen producent en slachterij of handel, en regelen vaak de afzet naar de slachterijen.

Bij de andere onderhandelaars voor de producenten vinden we nog andere vertegenwoordigers van veevoerbedrijven, net als van broederijen. Een gepensioneerde leghennenhouder, die zijn bedrijf aan zijn twee zonen heeft overgelaten, leunt nog het meest aan bij een echte producent, naast nog één vleeskuikenhouder „Het is moeilijk om nieuw bloed te vinden voor de prijzencommissie”, verklaart Dobbels, die zelf 63 is en al vijftien jaar lid van de commissie.

Meerprijs van twee cent

Deze keer focussen de producenten zich in de onderhandelingen niet op de koelcellen, maar op het sentiment onder de vleeskuikenhouders. „Er heerst enorme stress in de pluimveehouderij door de uitbraak van het vogelgriepvirus. Nu een prijsverlaging doorvoeren zou een verkeerd signaal afgeven”, klinkt het.

Na nog een halfuur discussie komen de onderhandelaars uit op een prijsverlaging van één cent ten opzichte van de vorige week. „Dat is voor geen van beide partijen ideaal, maar wel aanvaardbaarder dan alle andere alternatieven”, klinkt het.

Volgens Dobbels heeft de prijzencommissie een belangrijke functie in de keten. „In anderen veehouderijsectoren wordt de prijs van bovenaf vastgelegd door de slachterijen. In Deinze hebben de producenten ook een stem.” Dat draagt volgens hem bij tot een meerprijs van gemiddeld twee cent per kilo.

Telefoon roodgloeiend

Dobbels ervaart het lidmaatschap van de prijzencommissie als een eer, maar ziet ook de gevoeligheid van zijn functie. Kort na de vaststelling van de prijzen staat zijn telefoon roodgloeiend. „Het komt zelden voor dat een pluimveehouder belt uit tevredenheid. Er is meestal kritiek, vooral wanneer we hebben ingestemd met een prijsdaling of wanneer een prijsstijging te beperkt lijkt”, zegt Dobbels.

„Als vertegenwoordigers van de producenten steken wij elke week onze nek uit voor diezelfde producenten, en dit volledig onbezoldigd. In tegendeel, de koffie in de Palace betalen we zelf. Dan doet het wat pijn om nadien nog kritiek te krijgen van de achterban”, vertelt Dobbels tegen het Vlaams infocentrum land- en tuinbouw (Vilt).